Reageren op deze blog: Mail Anouk

Verslag klimvakantie
Zaterdag 31 juli
‘s Nachts om 3:00 uur zijn Ronald en ik in de auto gestapt, op weg naar de Franse Alpen voor een week trainingskamp/vakantie. Om de omgeving en de beklimmingen te verkennen die we tijdens de Tour for Life tegenkomen, maar ook om te genieten omdat het er prachtig mooi is.
Het voordeel van met z’n tweeën rijden wordt ons al gauw duidelijk. Ronald werd wat slaperig dus heb ik door België gereden, tot en met Luxemburg. Aldaar even getankt, omdat het toch behoorlijk scheelt in de portemonnee.
Na een voorspoedige reis, met alleen de laatste 100 kilometer wat langzaamrijdend verkeer, komen we om 14:30 uur aan bij ons vakantieadres op de Alpe d’Huez: L’ecrin d’Huez.
Inchecken kon pas vanaf 15:00 uur, dus eerst maar even een drankje gedaan bij de aankomst van de Alpe d’Huez. Even alle afgepeigerde fietsers bekijken, met het idee in je achterhoofd dat je later die week ook aan de beurt zult zijn. Ik kon niet wachten!
Daarna konden we ons appartementje in, wat er netjes en degelijk uitzag.
Rond etenstijd zijn we de berg afgegaan en het dorpje Bourg d’Oisans ingegaan om boodschappen te doen een lekker hapje te eten. Onze keuze viel op restaurant La Romanche, met Nederlandse eigenaren. Het eten viel goed in de smaak. Daarna lekker onder de wol gekropen na een lange dag.

Zondag 1 augustus
De wekker stond om 8:30 uur. Eerst even wat stokbrood gehaald waarna we om 10:00 uur onze eerste fietskilometers gingen maken in Frankrijk. We namen een gedeelte van de afdaling van de Alpe d’Huez, en sloegen toen af om richting de Col de la Croix de Fer te gaan. Het was een warme dag met weinig wind, dus zweten geblazen. De beklimming van de Croix de Fer is bijna 30 km lang en de top ligt op 2067 meter hoogte. Een aantal jaren geleden is er een stuk van het wegdek weggeslagen door neervallende stenen en rotsblokken. Daardoor moet je tijdens de beklimming nog een klein stuk afdalen, en vervolgens komt het steilste stuk met een stijgingspercentage van 12%.
Omdat ik nog nooit eerder zulke lange beklimmingen had gefietst, was het wel even omschakelen. Je bent geneigd om in het begin al met je krachten te gaan smijten, maar met het vooruitzicht dat je dan nog een groot stuk te gaan hebt, is dat niet verstandig. Maar toch was het echt genieten op de fiets, een prachtige omgeving. Eerst fiets je een groot stuk tussen de bomen (erg fijn op zo’n warme dag). Naarmate je hoger komt wordt het stiller en wordt het uitzicht mooier en mooier. Veel groen, bergriviertjes en watervalletjes. Als je bijna boven bent, kom je langs een groot bergmeer. Daar stond ook de fotograaf en die heeft ons allebei mooi op de gevoelige plaat vastgelegd.
Eenmaal boven waren we wel aan een koud colaatje toe, om vervolgens 2,5 kilometer af te dalen. Als je dan een klein stukje omhoog fietst, sta je op de top van de Col du Glandon (hoogte 1924 meter). Daar moesten we dus ook even mee op de foto.
Toen zijn we de rest van de afdaling naar beneden gegaan (met ca. 71 km/uur als topsnelheid), en gingen we weer richting de Alpe d’Huez. Omdat het voor die dag waarschijnlijk iets teveel van het goede zou zijn om die meteen op te knallen, zijn we via de iets vlakkere kant omhoog gereden. Vlakker dus, maar wel langer. Wederom prachtige uitzichten, maar ik vond het zo langzamerhand wel mooi voor die dag. Nog even doorbijten!
Toen we thuis waren hadden we 95 km gefietst. Hier hadden we 5 uur en een kwartier over gedaan, met een gemiddelde van 18.1 km/uur. Mijn hartslag was op z’n max 195 slagen per minuut (gemiddeld 161) en ik had in totaal die dag 4176 kilocalorieën verbrand. Mijn lichaam moest duidelijk nog wennen aan het klimmen en de hoogte.
Die dag stond er pasta a la Ronald op het menu, dat ging er wel in. Maar we vonden dat we ook wel een ijsje hadden verdiend, dus reden we nog even naar Bourg d’Oisans, en hebben we nog even lekker gezeten bij La Romanche.

Maandag 2 augustus
Vandaag is geen fietsweer, regenachtig en bewolkt weer zien we vanuit ons bed. Dus hebben we de auto gepakt en zijn gaan touren in de omgeving. Via een toeristische route zijn we naar het wintersportgebied Les2Alpes gereden. In de zomer is dit een waar paradijs voor downhillfietsers. Die zien er gevaarlijk uit in hun kostuums, van top tot teen beschermd.
Aldaar hebben we lekker rondgekeken, gelopen en wat geshopt. Toen de magen begonnen te rammelen hebben we een lekkere crêpe gegeten. Toen barstte de hel los. Ineens konden we geen berg meer zien, alles was wolk en er viel me een regen in korte tijd!
Toen was het tijd om naar huis te gaan. Thuis lekker gekookt (Turkse dürüm), filmpje gekeken op de laptop en toen lekker gaan slapen.

Dinsdag 3 augustus
Bij het opstaan weer regenachtig en bewolkt weer, maar toch de auto gepakt om richting de col du Lautaret en de col du Galibier te gaan. Lekker warm aangekleed, want het laatste wat je kunt gebruiken in de voorbereiding naar zo’n tocht is een verkoudheid. We zijn de Lautaret ongeveer 20 kilometer afgedaald, om vervolgens het zelfde stuk weer omhoog te fietsen. De beklimming is niet erg steil, maar wat het wel zwaar maakt, is de voortdurende wind die er waait. Ronald is iemand die daar makkelijk tegenin trapt, maar daar zijn mijn vrouwenbeentjes nog niet mans genoeg voor.
Eenmaal boven (2058 meter) hadden we nog niet genoeg gehad van het fietsen, en besloten we om de col du Galibier ook nog op te fietsen. Dat is de hoogste berg (2645 meter) van Frankrijk waar je nog met de fiets op kunt komen. Het was een prachtige klim, je kon ondanks de bewolking ver kijken. Onderweg zijn we nog een bergmarmot tegengekomen die we op de foto hebben gezet. Tijdens de klim zijn wij ook weer vastgelegd door de fotograaf. Eenmaal boven hebben we nog even met een Nederlands echtpaar staan praten en verteld over de Tour for Life. Zij vonden het een gave uitdaging en wensten ons veel succes. Toen gingen we de Galibier weer afdalen, dat was echt een koude klus. Geen gevoel meer in de handen!
Toen we weer bij de auto waren, hadden we 60 kilometer gefietst in 3 uur 25 (22 gemiddeld).
Eenmaal weer in Alpe d’Huez hebben we een nog een rondje bij de fietswinkel gedaan. Een mooi damesfietsbroekje gekocht die de beste schijnt te zijn. Ik hoop het, want zadelpijn is niet fijn. Toen weer lekker gegeten (exotische kipschotel), filmpje gekeken en naar bed.

Woensdag 4 augustus
Een mooie dag, tijd om de col de Madeleine te verkennen. Deze berg moeten we in de Tour for Life ook op. De Tour de France is er dit jaar van de andere kant opgefietst. Het was met de auto een uurtje rijden, via de Croix de Fer omhoog en de Glandon naar beneden. Dit is de exacte route die we ook gaan fietsen op de tweede dag van de Tour for Life. Dat wordt een prachtige rit, alhoewel het wel oppassen is op de afdaling van de Glandon.
De beklimming van de Madeleine is ongeveer 20 kilometer. Je begint op 400 meter hoogte en klimt tot 2000 meter hoogte. Het was een mooie beklimming, hij loopt lekker geleidelijk met stijgingspercentages van 8 tot 11%. We hebben er 1 uur 50 over gedaan om boven te komen. Toen weer de afdaling naar beneden, maar we hebben het wel iets rustiger aan gedaan dan de Tour de France-renners. Die reden op sommige stukken rond de 90 kilometer per uur, dat was iets te gek en we hadden bovendien geen haast.
We hebben een drankje gedaan op de Glandon en zijn toen nog een kijkje gaan nemen bij het bergmeer. Helder blauw water, en erg koud!
’s Avonds nog een filmpje gekeken en lekker naar bed.

Donderdag 5 augustus
Weer een bewolkte en regenachtige dag, maar toch moeten we een keer die mythische berg op, de Alpe d’Huez! Dus weer of geen weer, wij gaan omhoog. De afdaling is KOUD!!! Wel rustig aan gedaan met het natte wegdek. De afgelopen week hebben we de berg met de auto vaak genoeg opgereden, dus ik weet inmiddels wel waar de steile stukken zitten, namelijk aan het begin. Die krengen zijn 12% steil. In iedere bocht (21 in totaal) hangen bordjes met de namen van wielrenners die een etappe-overwinning in de Tour de France hebben gehad op de Alpe d’Huez. Dat geeft wel een speciaal gevoel. Nu weet ik wel waarom het ook wel de Hollandberg wordt genoemd. Daar mogen we best trots op zijn met zoveel overwinningen ( Joop Zoetemelk, Henny Kuiper, Peter Winnen, Gert-Jan Theunisse, Steven Rooks).
Het plan was om nog een bergverzetje op mijn fiets te zetten, zodat ik nog iets makkelijker omhoog kwam. Maar het verzet wat we mee hadden genomen, paste niet op mijn fiets. Dus moest ik het toch maar doen met mijn compact en 25’.
Toch ging het niet verkeerd, ik reed omhoog in 1 uur en 8 minuten. Onderweg waren we nog op de foto gezet door de fotograaf. We waren onderweg al bang dat hij het voor gezien had gehouden vanwege het weer, maar gelukkig staan we er weer mooi op.
Eenmaal thuis even lekker in een warm bad, dat hadden we wel verdiend. Toen zijn we nog even gaan touren met de auto, want wat is Frankrijk toch mooi! Waar je ook kijkt, er is altijd wat moois te zien. Zo kwamen we nog in een dorpje waar een pottenmarkt was. Die potten waren afgrijselijk, maar het was een lieflijk dorpje.
In Bourg d’Oisans zijn we nog even de foto’s gaan bekijken die de afgelopen week van ons genomen zijn. Er zaten mooie foto’s tussen! En nog wat kaarten gestuurd naar het thuisfront.

Vrijdag 6 augustus
Onze laatste echte dag hier. Eerst even wat opgeruimd en schoongemaakt en toen zijn we gaan rodelen in Alpe d’Huez. Het leek spectaculairder dan het was, dus gingen we het wat hogerop zoeken. We kochten een kaartje voor de lift omhoog de bergen in. Door de regen van de dag ervoor was er een vers pak sneeuw gevallen op de top. Daar wilden we wel meer van zien dan vanuit het dal. Dus toen stonden we ineens in hartje zomer op le Pic Blanc (door ons omgedoopt in ‘De Witte Pik’) van 3330 meter hoog. Het waaide er hard en was er dus erg koud. Maar je had er een prachtig uitzicht en kon ver kijken. Zo hebben we in de verte de Mont Ventoux en de Mont Blanc gezien, en ook de wintersporters bij Les2Alpes konden we zien snowboarden en skiën. Een aparte ervaring.
Er waren zelfs downhillers die hun fiets hadden meegenomen in de lift, en die in hun korte broekje door de sneeuw naar beneden gingen fietsen… Helemaal gek die gasten!
Wij gingen weer naar huis en ik ging pannenkoeken bakken. Dat smaakte erg lekker! En zo zat de laatste dag van de vakantie er weer op. Het was prachtig en ik kan niet wachten totdat we er met de Tour for Life weer zijn.



Zaterdag 29 mei
Afgelopen 2 weken buiten studeren en trainen bezig geweest met de organisatie van een spinningmarathon in het USC in Amsterdam. Staat gepland op 8 juni van 19.30 tot 22.30. Mogelijk komt Petra de Bruin (oud wereldkampioen op de weg) ook een uur les geven. Natuurlijk zijn de opbrengsten vooe Artsen zonder Grenzen (team Nino) en is iedereen uitgenodigd om mee te doen.

Zaterdag 5 juni
In alle vroegte opgestaan om veel mooie kilometers door het Limburgse landschap te fietsen met (een gedeelte van) het team. Wouter en Bert waren er deze dag niet bij, omdat Wouter zijn verjaardag vierde. Daarentegen hadden we wel versterking van mijn broer(tje) Pieter. Vooraf was het de bedoeling om de 150 km zwaar te gaan fietsen, maar omdat we dan pas om 10:30uur van start mochten, is het toch iets anders gelopen. We schreven ons in voor de 200 km, met als achterliggende gedachte om eerst maar eens te zien hoe de 100 km zwaar bevalt. Degene die daarna nog zin en puf hadden, zouden de laatste 100 km nog kunnen uit kunnen rijden. Het was een zonovergoten dag, met in de ochtend nog een aangenaam fietstemperatuurtje. Maar het werd warmer en warmer, op een goed moment steeg het kwik tot 28 graden. Op de fiets merk je er niet veel van, maar op de klimmetjes was het toch wel zweten geblazen. Gelukkig werd er onderweg goed voor ons gezorgd, er waren voldoende pauzeplekken. De bananen, appels, krentebollen en koeken vonden er gretig aftrek. Het was een mooie, goed georganiseerde tocht. Op gevaarlijke punten werd de weg voor ons afgezet, wat een luxe! In een goede 4 uur hebben we de 100 km afgelegd, maar eigenlijk had niemand nog veel energie over om die laatste 100 km erbij te pakken. De hitte vergde een hoop energie, en bovendien hadden Ronald, Pieter en ik nog een feestje voor de boeg later op de dag.

Dinsdag 8 juni
Na al een aantal weken van voorbereidingen treffen, was het vandaag zo ver: mijn zelfgeorganiseerde spinningmarathon! In het USC in Amsterdam konden we om 19:30 uur van start gaan. Mijn nicht Jantine gaf het eerste uur les. Na korte tijd waren er al een hoop zweetpareltjes te zien, want we gingen de eerste drie cols van de Tour for Life beklimmen! De Col de l'Echelle, Col du Lautaret en de Alpe d'Huez. Na tussendoor een lekkere versnapering (banaan en ontbijtkoek), konden we van start met het tweede uur spinnen. Dit keer was het mijn beurt om les te geven, best spannend want ik had dat nog nooit eerder gedaan. Maar al gauw zat iedereen lekker in het ritme en was het voor ik er erg in had alweer voorbij! Jantine nam het derde uur weer voor haar rekening en konden we het eerste halfuur lekker rammen op stevige rock. Het laatste halfuur stond in het teken van Latijns-Amerikaanse muziek en dat hebben we allemaal geweten! De Macarena op een spinningfiets, wie had dat nou gedacht! Erg leuk! Ook Petra de Bruin kwam nog even gezellig meefietsen en wenste ons allen veel succes met de Tour for Life. Een paar dagen eerder had zij nog vijf keer de Alpe d'Huez opgefietst voor KWF Kankerbestrijding.
De opbrengst van de avond lag iets onder de 400,- Dankzij de hulp van veel mensen is het een gezellige en geslaagde avond geworden. Iedereen die hieraan z'n steentje heeft bijgedragen; onwijs bedankt!


[ terug... ]